Bijeenkomst wet zorg en dwang

Op 2 oktober 2020 kwamen 8 leden van kansplus Amsterdam bijeen voor een uitleg over de Wet Zorg en Dwang door Edwin van Breemen. We werden ontvangen in een zeer verzorgde, corona veilige ruimte van het Reade revalidatiecentrum aan de Overtoom.

De wet zorg en dwang is bedoeld voor dementerenden en voor mensen met een verstandelijke beperking. Voor psychiatrische patiënten is er een andere wet.

De wet zorg en dwang gaat ook niet over het verlenen van een rechterlijke machtiging bij een gedwongen opname.
Het gaat over onvrijwillige zorg in een instelling en in de thuissituatie als daar iemand bij betrokken is die namens de zorgverzekeraar zorg verleent.
Het motto van de wet is voorkomen van onvrijwillige zorg.
Onvrijwillige zorg is alleen toegestaan als deze zorg voorkomt dat de cliënt zich zelf of zijn omgeving beschadigt. Als de client de schade die hij zich zelf berokkent met zijn gedrag , begrijpt en overziet dan is onvrijwillige zorg niet toegestaan. Denk aan roken terwijl men weet dat dit een longziekte verergert.

Een belangrijk begrip bij onvrijwillige zorg is wilsonbekwaamheid. Je bent nooit op alle levensgebieden wilsonbekwaam maar je bent wilsonbekwaam ter zake. Je kunt wilsonbekwaam zijn op het beheer van je financiën maar niet wilsonbekwaam als het gaat om reizen met openbaar vervoer. En ook iemand met een zeer zware handicap is wilsbekwaam als het gaat om de keuze van het beleg op haar brood.

De WZD functionaris in een instelling heeft de bevoegdheid om te bepalen op welke gebieden iemand wilsonbekwaam is. Deze WZD functionaris is een arts of een gedragsdeskundige. Als er conflicten zijn over gedwongen zorg tussen een instelling en de ( vertegenwoordigers van) client dan heeft deze WZD functionaris het laatste woord.

Het cliëntplan ( ondersteuningsplan) behoort een belangrijke plek te hebben in de zorg voor uw familielid. Maatregelen over gedwongen zorg moeten in dit ondersteuningsplan vastgelegd worden. Deze maatregelen moeten na drie maanden geëvalueerd worden en nogmaals na drie maanden.

De wet zorg en dwang kijkt naar de mogelijkheden van individuen Dat betekent dat een algemene regel de vrijheid van de individuele cliënt niet onnodig mag beperken. Soms zijn de deuren van een ruimte op slot omdat een paar bewoners weglopen en zich daarmee in een gevaarlijke situatie brengen. De andere bewoners mogen daar niet de dupe van worden. Zij mogen niet gedwongen opgesloten zitten als dat niet nodig is voor hun veiligheid.

Het uitgangspunt van de wet zorg en dwang is om te kijken naar de mogelijkheden van het individu. De wet biedt de kans om de dialoog aan te gaan vanuit verschillende perspectieven. De cliënt of zijn verwanten kunnen hierbij ook een cliënt vertrouwenspersoon inschakelen. Erwin: dit is een uitdaging voor Kansplus om instellingen er op te wijzen om meer vanuit het perspectief van het individu te opereren. Controle, protocollen en beheersmatigheid geeft veel verzet van de bewoners. En dat kun je voorkomen door het individu als uitgangspunt te nemen.
Cliënten of hun vertegenwoordigers kunnen een klacht indienen bij onenigheid over gedwongen zorg. Dat kan pas nadat de functionaris WZD een besluit heeft genomen. Als men het niet eens is met het besluit staat de weg naar de klachtencommissie open. Over bevoegdheden en samenstelling van de klachtencommissie hebben we verder niet gesproken. Tot zover een samenvatting van de wet zorg en dwang door Edwin van Breemen.

De ervaringen van een aantal aanwezigen met de wet zorg en dwang bleken echter niet positief te zijn. Zij kwamen met voorbeelden waaruit bleek dat de cliënt en zijn vertegenwoordiger een zwakke positie hebben in een conflict met de zorgaanbieder over gedwongen zorg.
1) De WZD functionaris is in dienst van de instelling. Deze functionaris zal niet gemakkelijk het beleid van de instelling of het gedrag van haar collega’s afwijzen als het vinden van een oplossing veel van hen vraagt of als het conflict zich verscherpt. Dit werd geïllustreerd met voorbeelden.
2) De bespreking van ondersteuningsplannen vindt niet in alle instellingen plaats.
3) Regels vanuit de zorgverzekeraar en beperkte financiële middelen maken een op het individu gerichte aanpak heel moeilijk. ( voorbeelden van groepsgerichte aansturing)
4) De mogelijkheden voor cliënten en hun verwanten om een second opinion in te schakelen zijn beperkt. Je kunt een cliënt vertrouwenspersoon pas inschakelen als de WZD functionaris een besluit heeft genomen waar je het niet mee eens bent. En dan nog is de invloed van de cliënt vertrouwenspersoon beperkt ( een van de aanwezige zei: de cliënt vertrouwenspersoon en ik heffen beide onze armen omhoog in machteloosheid . Zij kan niet meer dan ik )

Hebt u vragen of opmerkingen over de wet zorg en dwang neem dan contact op met:
carien.rombach@gmail.com

i

Dit bericht is geplaatst in Nieuws. Bookmark de permalink.

Reacties zijn gesloten.